Zita


Hallo, mijn naam is Zita, ik ben 28 jaar en woon in Haarlem. Ik heb Culturele Antropologie gestudeerd en zo ben ik bij ELANCE terechtgekomen.

Het begon zes jaar geleden toen ik op zoek was naar een leuke plek in Amsterdam om vrijwilligerswerk te doen. Al zoekende stuitte ik toen op de website van ELANCE en besloot contact op te nemen. Algauw daarna kon ik aan de slag als fotograaf tijdens verschillende evenementen. Vanaf dat moment ben ik, met een kleine onderbreking toen ik in het buitenland woonde, eigenlijk altijd wel een beetje betrokken gebleven. Maar ik moet zeggen dat ik me zelfs in die tussenperiode nog erg betrokken voelde. ELANCE is wat dat betreft een werkomgeving die altijd een beetje bij je blijft.


NIEUWE WEBSITE

Momenteel doe ik voor ELANCE de visuele communicatie, ik doe dus nog steeds veel fotografie, maar ook grafische vormgeving. Ik heb het nieuwe logo, de nieuwe flyers, brochures en visitekaartjes ontworpen. En nu staat de vernieuwde website op het programma. In februari kan iedereen die bewonderen.


ANTARCTICA

Er wordt weleens gezegd dat als je eenmaal ‘geproefd’ hebt van het lange reizen, je makkelijker in een volgend avontuur stapt. Dat geldt voor Zita in elk geval wel. En het werd niet zomaar een nieuw avontuur…

Ik ben net een paar dagen terug van een expeditie van een maand op Antarctica. Deze expeditie was een onderdeel van het Clean2Antarctica project. Een initiatief van een Nederlands echtpaar, Liesbeth en Edwin ter Velde, die op een dag echt stilstonden bij hoeveel plastic afval wij dagelijks achteloos weggooien. Tijd om daar iets aan, of beter, iets mee te doen.

Een wagen werd het, gemaakt van 100% gerecyceld plastic en met zonne-energie als brandstof en ze noemden hem de Solar Voyager. En daar bleef het niet bij, het plan was om op Antarctica met de Solar Voyager richting de geografische Zuidpool te rijden. Met deze missie wilden Liesbeth en Edwin laten zien dat afval waardevol is,

dat je er prachtige dingen mee kunt maken in plaats van het weg te gooien en dat daarbij eigenlijk niks onmogelijk is. Een prachtig en zinvol project. Ik zag het ook als een enorme eer toen ik de kans kreeg om mee te gaan naar de Zuidpool om alles vast te leggen, zodat dit project met de rest van de wereld gedeeld kon worden.

EEN GEVAARLIJKE EXPEDITIE

Ik moest er wel even goed over nadenken natuurlijk. Het was best een flink besluit. Zo’n expeditie is immers niet zonder gevaar, want je begeeft je in één van de gevaarlijkste gebieden ter wereld en je leeft toch 6 weken lang compleet afgezonderd. Voor zo’n project is een goede voorbereiding zo belangrijk, maar onmogelijk is het zeker niet. Ik besloot het avontuur aan te gaan.


SNEEUW, SNEEUW EN NOG MEER SNEEUW

Die eerste ochtend herinner ik me nog dat ik uit het raam keek en dacht: “Wow”. Het was zo stil, zo leeg, zo levenloos en vooral zo bijzonder. Die complete afgeslotenheid, die voel je echt meteen.Het was zeker niet alleen maar mooi, integendeel. Als er een storm opkwam en het sneeuwde daarbij ook nog, dan was het extreem koud, je zag geen hand voor ogen. Elke stap die je zette, voelde dan alsof je in een ravijn viel, omdat je geen enkel referentiepunt. En in zo'n storm is fotograferen en werken ook niet bepaald makkelijk. Natuurlijk, het bleef wel mooi en bijzonder, maar makkelijk was het zeker niet.


MIN DERTIG

Laagjes, heel belangrijk om te overleven in temperaturen zo ver beneden het vriespunt. Ik droeg elke dag meerdere lagen. Hoeveel, dat hing steeds af van het weer. In ieder geval altijd een thermolaag met daarover een shirt, een fleece laag, een skibroek en een winddichte jas. Soms redde je het hiermee wel, op andere dagen moest je er nog een donsjas overheen aan. Ook droeg ik altijd een muts en een zonnebril, zo bleef je goed warm. Het moeilijkst was het wel om handen en voeten warm en vooral droog te houden, aangezien deze het snelst nat worden en dan wordt het gevaarlijk. Alles wat nat wordt bevriest immers vrijwel meteen. Handschoenen en binnenlaarzen moest je vaak verwarmen in de tent, zodat je ze de volgende dag weer droog aan kon trekken.


NAAR DE WC OP EEN EMMER

Ook niet echt een luxe was het slapen. We sliepen in een tent, die elke dag op- en afgebroken diende te worden. Dat was prima te doen op zonnige dagen, maar dat veranderde in een enorme uitdaging als het stormde.

Ons eten was een soort astronautenvoedsel; zakjes gedroogd eten waar je water bij moest doen, zodat het eetbaar werd. Een beetje als instant noodles. We hadden wel verschillende gerechten, zoals pasta en rijst, maar om nou te zeggen dat het smullen was. Nou nee! Om te koken had je dus alleen kokend water nodig, en dat maakte je door ijs te smelten. Daar hadden we in elk geval genoeg van om ons heen!

En natuurlijk moest je ook gewoon naar de wc. Dat deed je op een emmer, in een zak. Alles wat je achterlaat op Antarctica blijft daar liggen, dus we lieten niks achter!


JARIG

Mijn verjaardag viel midden in de expeditie, dat was ook bijzonder. De meest bijzondere plek waar ik het ooit ga vieren, dat weet ik wel zeker, maar het was ook wel gek dat je niet de hele dag door van iedereen felicitaties te horen kreeg.




SPANNEND

En het werd ook spannend. Het crevassen gebied bijvoorbeeld. Dit zijn grote gaten in de ijskappen, die je niet ziet, maar die heel diep zijn en waar je dus in kunt vallen. Hier reden we heel voorzichtig en gelukkig zijn veel van de veilige gebieden bekend.

Maar het weer ging ons uiteindelijk parten spelen en zorgde er uiteindelijk voor dat we de zuidpool niet bereikt hebben. Door de hevige stormen liepen we vertraging op, waardoor we te weinig dagen over hielden om op tijd en op eigen kracht terug te keren om het laatste vliegtuig terug naar huis te halen. Een enorme teleurstelling natuurlijk, maar we zien de missie allerminst als mislukt. Ook al hebben we ons doel niet bereikt, de missie is zeker geslaagd. We hebben laten zien dat je bijzondere dingen kunt doen met afval plastic en daar ging het in de eerste instantie natuurlijk om.


Wat een avontuur! En wat zijn we trots op Zita, maar we zijn toch wel heel erg blij dat ze weer heelhuids terug is. Toch konden we het niet laten haar te vragen of er misschien nog een vervolg komt...

“Zeker! Clean2Antarctica is een voorbeeld van wat je kunt doen met afval en zo hopen we mensen te kunnen inspireren en te motiveren om ook iets te gaan doen. Daar blijven we ons voor inzetten, en dat blijft altijd doorgaan. Daarnaast zijn er verschillende aspecten van de wagen die erg interessant zijn voor het verduurzamen van andere organisaties.

We kunnen veel meer met de dingen die we al hebben. Kijk eens anders naar wat je weggooit, en bedenk wat je er ook mee zou kunnen doen. Dit hoeft niet groot te zijn, maar kan ook heel klein zijn. En welke verandering je ook wilt maken, je kan het wel, maar je moet vooral beginnen. Dat is het moeilijkste. Beginnen. Dus doe dat, neem die stap, en inspireer anderen om ook iets te doen!”

0 keer bekeken

Amsterdam
 

Hoofdkantoor

Bos en Lommerplein 281

1055 RW Amsterdam

Studio (postadres)

Marius van Bouwdijk Bastiaansestraat 30

1054 SP Amsterdam

Den Haag
 

ELANCE Academy

Koninginnegracht 15

2514 AB Den Haag

  • Instagram
  • Facebook
  • Black LinkedIn Icon

IBAN: NL50RABO 0128523476 

Stichting Elance

EA Logos_01.png
  • Instagram
  • Facebook
  • Black LinkedIn Icon