#ELANCE10 interview: Sioejeng Tsao

Zou je jezelf willen voorstellen: wie ben je en wat doe je?

‘Ik ben Sioejeng, ik ben 29 jaar en geboren in Amsterdam. Ik ben illustrator en activist en zet mij daarnaast ook in als educator dus dan hebben we het over lectures en het deelnemen van panels. Ook houd ik me nu bezig met evenementen organiseren wat ik heel leuk vind, best wel breed, maar ik denk dat het allemaal neerkomt op creëren wat ik als het belangrijkste zie.’


Op Instagram deelde je dat je eerst een kantoorbaantje hebt gehad voordat je freelancer werd. Hoe ben je terechtgekomen waar je nu bent?

Tijdens mijn middelbare schoolperiode had ik het best zwaar met mezelf. Ik was heel onzeker en wou ergens bijhoren dus was ik meer bezig met mijn klasgenoten dan met mijn schoolcijfers. Hierdoor belandde ik op het vmbo. Mijn familie vond dat gênant, waardoor ik me nog slechter voelde over mezelf. Na mijn vmbo besloot ik toch maar de havo te doen, maar ik trok het niet, omdat ik meer bezig was met het zoeken naar mijn identiteit. Zo ontdekte ik kpop (Korean pop) en keek ik erg op naar Bigbang en 2NE1, omdat ikzelf Aziatisch ben en heel erg into hiphop was. De combinatie van die twee factoren wat ik mijn hele leven gemist had werden ineens heel belangrijk en toen besloot ik dat ik iets creatiefs wilde doen, iets met tekenen. Ik ben een grafische studie gaan doen dat niets te maken heeft met illustreren, maar wel een bepaalde zekerheid geeft voor in de toekomst. Ik ben daarna gelijk gaan werken in een grafisch design bedrijf. Maar ik merkte al gauw dat iedere dag in een vast stramien op kantoor werken niets voor mij was. Ik heb toen abrupt ontslag genomen en dacht: ’Ik ga er gewoon een jaar tussenuit, even goed nadenken over wat ik wil. Ik ben toen 8 maanden in een Vietnamese restaurant gaan werken met veel Aziatisch personeel, waardoor ik me heel snel thuis voelde in mijn werkomgeving. Mijn collega’s gaven me weer de energie en inspiratie om creatief bezig te zijn en daarna heb ik mij ingeschreven bij de KvK waar ik nu ongeveer 5 jaar ingeschreven sta als zelfstandige.


Waarom ben je de kledinglijn ‘SIck Kids of Amsterdam’ begonnen?

Het eerste wat me opviel toen ik naar Amsterdam verhuisde was dat veel jonge mensen zichzelf voorbij lopen en veel van zichzelf vragen. Alles moet goed gaan: studie, werk, sporten, een groot sociaal leven hebben, alle feestjes meepakken. Volgens mij kan dat helemaal niet, maar dat is wel de mentaliteit die heerst hier: je moet alle ballen hoog houden. Ik merkte dat veel jongeren helemaal niet lekker in hun vel zaten, maar hier nauwelijks over praatten. Iets anders waar ik me bewust van werd: hoeveel fast fashion we nog kopen. Ik begon mij af te vragen waarom ik mij daar nooit bewust van was geweest. Ik denk omdat de meeste mensen die in sustainable fashion zitten witte vrouwen zijn de boodschap over hoe belangrijk het is duurzamere keuzes te maken niet toegankelijk is voor iedereen. Al helemaal niet voor jongeren die eigenlijk gewoon constant bezig zijn met iets nieuws kopen. Ik begon na te denken over hoe ik jonge mensen van kleur kon linken aan sustainable fashion en daarbij ook het gesprek te starten over mentale gezondheid. Het dragen van een Sick Kids of Amsterdam kledingstuk zou een soort brug voor mensen moeten zijn om het over deze onderwerpen te hebben.



In de NPO-serie The Outsiders is Tim Den Besten bij jou langsgekomen om te praten over jouw leven als activist. Is jouw wereldbeeld sinds je je publiekelijk uitspreekt over maatschappelijke thema’s veranderd en zo ja, in welke opzichten?

Ik denk dat het heel veel impact heeft op mijn leven, omdat ik een van de eerste was samen met Janet Lie, Rui Jun Luong en Pete Wu die zich uitspraken tegen racisme naar de Aziatische gemeenschap en omdat er zo weinig geluid is geweest vanuit de gemeenschap viel het natuurlijk heel erg op in de media en het publieke debat. In het begin werd ik heel erg geconfronteerd met haatmailtjes en nare berichten via Instagram, omdat er iets van mensen werd afgenomen zeg maar. Daarnaast ging mijn telefoon constant alarmerend af, omdat iedereen met mij wou spreken vanuit allerlei platformen. Vorig jaar was het heel veel schreeuwen, aandacht genereren en een naam voor mezelf opbouwen en nu kan ik meer naar constructieve manieren kijken om het hier over te hebben zoals educatieprogramma’s of curatie-avonden organiseren om persoonlijke verhalen te vertellen en het niet alleen over racisme, maar ook over identiteit te hebben en het belang van rolmodellen hebben. Wat is het belang van een rolmodel hebben denk jij?

Het belang van een rolmodel is dat je, je identiteit kan bepalen door jezelf terug te zien in het straatbeeld, maar ook bijvoorbeeld in de media en popcultuur. Als je nooit een hoofdpersoon in bijvoorbeeld een film hebt gezien die op jou lijkt dan voel je je altijd de outsider. De enige beelden die wij, mensen met een Aziatische achtergrond hebben gezien zijn onze ouders, onze broer of die nicht waar je moeder altijd naar refereert, omdat die het zogenaamd wel goed doet en waar je eigenlijk jaloers op bent. Dat is heel vermoeiend en het heeft er bij mij toe geleid dat ik dacht van: ‘Weet je, dit kan ik toch allemaal niet worden dus ik ga gewoon een heel andere kant, neem tatoeages en het boeit me niet meer.’ Het is gewoon heel belangrijk om jezelf terug te kunnen zien, wil je je een volwaardig persoon kunnen voelen en je dromen najagen. Helemaal in een leefomgeving waarin jij altijd de minderheid bent dus jij wordt gerefereerd naar de beelden die jouw klasgenoten ook zien, dus stel Wendy van Dijk wordt Ushi. Dan wordt jij daar naar gerefereerd en zullen mensen stereotyperend naar jou kijken en jij naar jezelf. Dat is het enige beeld dat bestaat dus dat is dan jouw realiteit.


Waar ligt voor jou de grens, tot welk punt vind je jezelf verantwoordelijk voor het onderwijzen van mensen over de verschillende onrechtvaardigheden in Nederland?

Ik hoef niet meer om ieder klein dingetje te schreeuwen, omdat ik dit al heb gedaan. Er zijn andere mensen die nu zelf iets zijn begonnen en zich uitspreken en ik repost dat dan gewoon. Ik zie het echt als paddenstoelen uit de grond komen, zeker op verschillende anti-racisme platformen in Nederland en dat vind ik heel fijn om te zien. Ik heb mezelf al genoeg laten zien, waardoor ik meer ruimte en tijd krijg om mijn verhaal te doen bij een platform voor een groot publiek.

Hoe bewaak je je eigen grenzen en zorg je goed voor jezelf?

Doordat ik minder het idee heb dat ik nodig ben om iets draaiende te houden, omdat ik weet dat er nu ook andere mensen zijn die het kunnen oppakken is het nu van: een dag niet op mijn telefoon zitten is ook niet erg, de wereld vergaat niet. Ook vind ik schrijven over dingen die ik belangrijk vind, waar ik gelukkig mee ben en hoe mijn dag is geweest heel fijn en natuurlijk gewoon illustreren, want als ik niet teken dan word ik gek. Ook was voor mij de stap om vanuit Amsterdam naar Haarlem te verhuizen heel goed, omdat ik in Amsterdam niet een stap terug kon nemen. Ik zat constant in die reuring en nu ik in Haarlem woon kan ik beter in contact blijven met mezelf en hoef ik niet constant bezig te zijn met anderen. Wat ook helpt is jezelf omringen met gelijkgestemden die heel erg supporten in wat je te zeggen hebt. Ik heb heel veel gehad aan mensen met wie ik samen kon werken, omdat we hetzelfde doel voor ogen hadden, zodat je niet alles alleen hoeft te doen.


30 keer bekeken

Amsterdam
 

Hoofdkantoor

Bos en Lommerplein 281

1055 RW Amsterdam

Studio (postadres)

Marius van Bouwdijk Bastiaansestraat 30

1054 SP Amsterdam

Den Haag
 

ELANCE Academy

Koninginnegracht 15

2514 AB Den Haag

  • Instagram
  • Facebook
  • Black LinkedIn Icon

IBAN: NL50RABO 0128523476 

Stichting Elance

EA Logos_01.png
  • Instagram
  • Facebook
  • Black LinkedIn Icon